رویاهای واضح

پدر گفت :خیلی هم بد نیست که نمی تونی خیلی دور بری.در عوض از اینکه کار زیادی برای انجام دادن نداری لذت می بری . مگه نه؟
پسر گفت : ولی من می رم. می خوام برم و دنیا رو ببینم.
پدر گفت : دنیا ؟ همه دنیا همینه که الان می بینی .دنیا رو آدم ها ساختن .دنیا پر از آدمه.آدمها تفاوت زیادی با هم ندارن .زندگی کوچولوییه ! و نا امید از منصرف کردن پسر لبخند زد.
پسر در حالی که سعی می کرد ریشه هایش را از خاک بیرون بیاورد ، از لای دندان های کلید شده اش  گفت : من می رم.باید خودم ببینم.
پدر شاخه اش را دراز کرد به آرامی گونه پسر را نوازش کرد و گفت : می ونی پسرم تو آزادی  ... آزاد مثل پرنده های تو قفس.
بر صورت پدر گرد و خاکی نشست  که از تقلای پسر در جدا کردن ریشه هایش به هوا بلند شده بود .
پسر که دیگر کاملاً از خاک جدا شده بود سرش را چرخاند و بر  شاخه پدر که گونه اش را نوازش می کرد بوسه ای زد و گفت : تا زمانی که حدود این قفس رو نبینم  قبول نمی کنم که زندونی ام.
پدر سکوت کرد و به دنبال چیزی ناگفتنی در عمق چشم های پسر خیره شده .
پسر در حالی که گرد و خاک را از صورت پدر پاک می کرد  گفت : دلم برات تنگه می شه پدر....
پدر گفت : می دونم پسر ، می دونم.
و .... آنچه می باید می شد ، شد و دنیا به راهش ادامه داد.

 در هر حال ...

همه چیز در درجه دوم اهمیت قرار دارد مگر اینکه ما

آن را به درجه اول ارتقاء بدهیم.

 آفتاب

هفته پیش ادیسون گفت : سلام .
بچه که بودم بیشتر سلام می کرد.

 ویرگول

امیر حسین گفت: مرتضی ، خفه شو.